به آفتاب سلامي دوباره خواهم كرد

              به جويبار كه در من جاري بود

                    به ابرها كه فكرهاي طويلم بودند

                              به رشد دردناك سپيدارهاي باغ كه با من

                                                  از فصل هاي خشك گذر مي كردند

                                به دسته هاي خشك گذر مي كردند

             به دسته هاي كلاغان ، كه عطرمزرعه هاي شبانه را ،براي من به هديه مياورند

 به مادرم كه در آينه زندگي ميكرد،

                       و شكل پيري من بود

                           وبه زمين كه شهوت تكرار من درون ملتهبش را

از تخمه هاي سبز مي انباشت ـ سلامي ، دوباره خواهم داد

                                       مي آيم ، مي آيم ، مي آيم

               با گيسويم : ادامه بوهاي زيرخاك

               با چشمهايم : تجربه هاي غليظ تاريكي

              با بوته ها كه چيده ام از بيشه هاي آن سوي ديوار

                                      مي آيم ، مي آيم ، مي آيم

     ...........وآستانه پر از عشق مي شود...........

             .......ومن در آستانه به آنها كه دوست مي دارند

                                                                         و دختري كه هنوز آنجا ،

       در آستانه پر عشق ايستاده ، سلامي دوباره خواهم كرد ، به ................................

   ....................................؟

ا